Młody chłopak o przyjemnej, ale całkiem przeciętnej twarzy, raczej nie wyróżnia się z tłumu rówieśników, tylko zwykle wygląda trochę gorzej. Oczy często miewa podkrążone z niewyspania albo mizernej diety, ale na ustach widnieje uśmiech, a jasno piwne oczy błądzą po otoczeniu, równie często bystre, co i nieobecne. Bardzo nieprofesjonalnie ufarbowane włosy mają obecnie odcienie od sztucznej bieli, przez mleko, po jasny blond. Mierzy jakieś 176 cm. Ubiera się w byle co, byle tylko spełniało funkcję i jako tako na niego pasowało.

Urodził się w Stanie Missouri, w dość przeciętnej wielkości mieście Springfield. Od początku dawała się zauważyć jego dwojaka natura, z jednej strony był dzieckiem żywiołowym i ciekawskim, z drugiej potrafił w ogóle nie ciągnąć do rówieśników, a godzinami siedzieć nad zabawkami i w ciszy rozbierać je na części. Z czasem doszły też do tego inne rzeczy, stare radio, telefon, toster. Cieszyło go poznawanie budowy i działania, a potem również konstruowanie, im bardziej sprzęt był skomplikowany, tym bardziej fascynujący. Niekoniecznie przekładało się to pilność w nauce, zwłaszcza umiejętność siedzenia w spokoju na lekcji. Szkolny specjalista dość wcześnie stwierdził u Harveya autyzm wysokofunkcjonujący oraz prawdopodobnie ADHD, jednak jego rodzice nie zdecydowali się na żadną terapię. W zasadzie małe fiksacje były im na rękę, mogli go zostawić na całe godziny samego i wcale się nie nudził, a oni mieli czas na pracę i swoje sprawy.

Kiedy miał 11 lat, doszło do tragicznego wypadku. Zaabsorbowany powrotem rodziców z pracy, Harvey zapomniał posprzątać zabawki przed snem. Zostawił samoróbkę podłączoną do instalacji elektrycznej w garażu. Nocą doszło do spięcia, iskra zainicjowała pożar, który w gorące lato szybko pochłonął cały dom. Harvey przeżył, ale jego rodziców nie udało się uratować. Został całkiem sam, niechciany i wytykany palcami, z łatką "tego dziwnego dzieciaka, co spalił własny dom" albo "własnych rodziców". Opieka społeczna zdecydowała się go przenieść gdzieś indziej dla jego dobra.

Trafił do domu dziecka w sąsiednim stanie, ale nie zabawił tam zbyt długo, wyjechał do Wichita z państwem Parker. Z pozoru sympatyczni ludzie okazali zahaczać o fanatyzm w swych poglądach religijnych. Byli przekonani, że trudny do okiełznania i zrozumienia chłopiec ma problemy natury duchowej i wysłanie go na egzorcyzmy będzie świetnym rozwiązaniem. Harvey uciekł przy pierwszej okazji. Na swoje szczęście nie tułał się zbyt długo, policja dość szybko go wytropiła. Jakiś czas później wzięła go rodzina Martinezów, latynoskich imigrantów. Byli miłymi ludźmi, jednak Harveyowi zależało coraz mniej, jego świat zaczynał obracać się wokół narkotyków i ulic. Sprawiał zbyt duże kłopoty i rzekomo nic do niego nie docierało. Kolejnym przystankiem była farma Robinsonów, gdzie dowiedział się jak bardzo nienawidzi wiejskich klimatów. A może dopiero wtedy znienawidził, traktowany zasadniczo jak darmowa siła robocza, za co przecież powinien być wdzięczny. Regularnie uciekał, nieraz z zamiarem zniknięcia na zawsze, aż w końcu sami go oddali. Ostatni odważni byli Dyerowie, młoda para o nowoczesnych poglądach, jednak Harvey nie był już dzieckiem, które można wychować, a nastolatkiem staczającym się po równi pochyłej. Temu wyzwaniu nie podołali.

Po latach przerzucania z rąk do rąk system opieki zastępczej wypluł go tak samo bezceremonialnie jak zgarnął - z ledwo zdaną szkołą, notami za młodociane wybryki, zniszczoną psychiką i dopiero co skończoną osiemnastką. Nic z tych rzeczy nie mogło mu zapewnić bytu, nie mając gdzie się podziać, tułał się po ulicach Kansas City, po Tulsie i wioskach pomiędzy. Łapał stopa, spał po znajomych, po parkach, blokach i przytułkach, zbierał resztki, kradł, kombinował. Czasem udało mu się złapać jakąś robótkę, przysługę do wyświadczenia w zamian za kilka dolarów, tu komuś naprawił reflektor, tam rower, a komuś pralkę, wymienił żarówkę starszej pani. Większość pieniędzy topił w używkach, wmawiając sobie, że dają mu odetchnąć od paskudnej rzeczywistości. Zaczął też przedstawiać się zmyślonym nazwiskiem, jako że każde inne niosło niezbyt miłe wspomnienia. Padło na Scott, bez większego powodu.

Gdzieś na ulicach Tulsy przypadkiem trafił do jadłodajni dla ubogich, tam poznał Sally, wielką kobietę o wielkim sercu. Miała problem ze zmywarką, a specjalista miał się zjawić najszybciej za parę godzin. Harvey zaoferował swoją pomoc, za co dostał darmowy posiłek i słowa, których nie zapomni do końca życia, których nikt wcześniej mu nie powiedział. "Nie jesteś stracony."

Pozornie niewiele to zmieniło w jego życiu, w dalszym ciągu żył z dnia na dzień, próbując zorganizować tylko tyle, by przeżyć do kolejnej drobnej robótki. Z czasem był rozpoznawalny po okolicznych warsztatach, garażach czy stacjach benzynowych. W końcu starszy właściciel takiego prywatnego warsztatu zaoferował mu robotę jako pomocnik mechanika. Spróbował i został. Mógł spać w garażu, miał więc dach nad głową, pracował przy samochodach, motocyklach, rowerach, sprzętach, wszystkim co ludzie przynieśli. Gdy przynosili wiele rzeczy, robiło się zamieszanie, Harvey popełniał wiele błędów, bywał nieuważny i nieodpowiedzialny, a myśli o nałogach wcale nie pomagały. Ale jednocześnie miał talent. A może tamtego faceta nie stać było na nikogo lepszego, to nie miało znaczenia. Nie zapomniał też o Sally, często wpadał do niej na domowy posiłek.

Miał 21 lat, kiedy świat się skończył. Harvey był poza warsztatem, kiedy ten został napadnięty i ograbiony, głównie z części zamiennych do pojazdów. Jego mentor i chlebodawca zniknął bez śladu, a chłopak słusznie uznał, że pozostawanie długo w jednym miejscu jest ryzykowne. Zresztą, był przyzwyczajony do włóczęgi. Zebrał niezbędne rzeczy, sporo z nich wymienił albo uzupełnił po drodze. Trzymał się miast, bo były dla niego źródłem jedzenia, ale kiedy tylko natrafił na Sally, poszedł za nią bez wahania.

W końcu uformowała się ich własna grupa, ze stosunkowo stabilnym składem oraz prostymi zasadami, których musiał przestrzegać każdy. Harveyowi one pasowały, skupiały się na rozwiązywaniu problemów, a nie problemach samych w sobie. Ze swoim talentem do pakowania się w kłopoty, miał ich trochę, ale zawsze jakoś udało mu się wykaraskać. Zwykle z drobną pomocą Sally, która nad nim czuwała. Znacznie ważniejszy dla grupy był jego talent do naprawiania rzeczy, Harvey dbał o pojazdy, reperował drobne sprzęty, wyciągał przydatne części z tego, co znaleźli. A czasem robił za drużynową maskotkę, wcinając się ze swoim uśmiechem w sam środek kłótni.