Liekki jest dosyć wysoką kobietą, bo mierzącą około 180cm, raczej szczupłą, choć do bycia chudą jej daleko. Ma długie włosy, sięgające aż do jej piersi, koloru jasny blond, proste, choć zazwyczaj w pewnym artystycznym nieładzie, Liekki nie spędza dużo czasu na ich szczotkowaniu. Kolor oczu to jasnobrązowe, pod słońce mogą nawet wydawać się złote. Jej skóra jest jasna, jak przystało na kogoś o kanadyjsko-fińskich korzeniach. Zazwyczaj ubiera się na czarno, włączając w to jej ulubioną, czarną, skórzaną kurtkę, czarne spodnie, czy buty o solidnych, grubych podeszwach. Punktem charakterystycznym mogą być różnego rodzaj naszyjniki czy medaliony noszone przez nią, zazwyczaj na dosyć grubych łancuszkach, którym do subtelności daleko. Liekki posiada również tatuaż kart do gry, od asa do dziewątki trefl, na swoim lewym ramieniu.

Liekki przyszła na świat jako owoc wakacyjnej, a na pewno letniej miłości. Jej ojciec Adam, który zaczynał pracę jako strażnik w parku narodowym, poznał w barze studentkę z Finlandii o imieniu Sanna. Mogło się skończyć na przelotnej znajomości i kilku razach w łóżku, a jednak los chciał, żeby było inaczej. Młoda para szybko zakochiwała się w sobie coraz bardziej, a po krótkim czasie byli naprawdę nierozłączni. Liekki urodziła się kilka miesięcy później. Rodzina mieszkała na terenie parku narodowego, a więc dziewczynka od samego początku była blisko natury. A zamiłowanie do maszy przejęła po matce, która przyjechała do Kanady na studia inżynierskie. Takie priorytety utrzymują się do tej pory, najbardziej lubi spędzać czas z maszynami, naprawiając je lub wymyślając różne usprawnienia, w dalszej kolejności lubi spędzać czas nad wodą lub w lesie, w każdym razie na łonie natury, a dopiero potem z ludźmi. Już kiedy była nastolatką zauważyła, że zbyt długie przebywanie w towarzystwie innych powoduje u niej silną irytację.
Ale wracając do historii Liekki, która nie obfituje w dramatyczne ani przesadnie interesujące wydarzenia, to dziewczyna kiedy miała 10 lat, z racji utraty, a może raczej zmiany pracy przez jej ojca, zaczęła pomieszkiwać w cyrku, w którym to James znalazł pracę, i w który w trakcie sezonu przemierzał znaczną część pacyficznego wybrzeża Kanady. To tam właśnie jeden z członków grupy cyrkowej nauczył ją strzelać, co więcej zaraził ją swego rodzaju zamiłowaniem do tej czynności, gdyż spędzała dużo czasu na ćwiczeniach. Kontynuowała również później naukę zapisując się na różne kursy w Kanadzie czy podczas swojego pobytu w Finlandii. A skoro mowa o Finlandii, to przeprowadzili się tam z rodziną, kiedy Liekki miała 16 lat, z powodu choroby jej babci, matki Sanny. Zamieszkali w wysuniętym dosyć daleko na północ mieście Oulu. To właśnie tam uczęszczała do technicznego liceum, a potem uniwersytetu na kierunku inżynieria - naprawa okrętów. Liekki chciała połączyć swoje dwie pasje w przyszłości - maszyny oraz zamiłowanie do wody. W trakcie pobytu w Oulu właśnie odbyła wiele lodowatych kąpieli w zamarzniętym jeziorze, odbyła też wiele spacerów zimą w lesie, co sprawiło, że zimno nie jest dla niej takie straszne.
Po ukończeniu studiów wróciła do Kanady w poszukiwaniu większych możliwości i lepszych ofert pracy. Dosyć szybko znalazła pracę jako mechanik na pokładzie statku Will of the Aquarius. Jako, że sama jest Wodnikiem, odebrała to jako dobry znak. I faktycznie pracowało się jej bardzo dobrze. Wolny czas, kiedy nie znajdowali się w porcie, spędzała w kasynie, grając z innymi przeważnie w pokera Texas Hold 'Em. I pewnie jej życie toczyłoby się takim torem dalej, gdyby nie apokalipsa, która spotkała ją na statku. Być może dlatego była ona dla niej nieco odsunięta w czasie. Załoga obawiała się zawijać do portu, nie wiedząc co może tam napotkać. Jednak. Nie można było tego odkładać w nieskończoność, bowiem zapasy jedzenie szybko się kończyły. Nie pozostało nic innego jak dobić do portu w Vancouver. Od tego momentu każdy był zdany na siebie. Liekki postanowiła udać się do Breckenridge, gdzie jak wiedziała powinna mieszkać siostra jego ojca.
A reszta? A reszta to próba znalezienia grupy, która doceni jej umiejętności techniczne i będzie w stanie żyć z jej ironicznym charakterem.