Codzienny wygląd, codzienne uzbrojenie

Jej twarz zachowała młodzieńcze rysy, jednak trudno doszukać się w nich beztroski. Opalona od słońca cera, drobne piegi rozsiane na nosie i policzkach oraz cienka blizna przecinająca lewy łuk brwiowy zdradzają lata spędzone pod gołym niebem. Najbardziej charakterystycznym elementem jej wyglądu są ciemne, naturalnie kręcone włosy sięgające nieco za ramiona. Wilgoć i brak odpowiedniej pielęgnacji sprawiają, że loki żyją własnym życiem, a gęsta, lekko postrzępiona grzywka niemal nieustannie opada jej na czoło, częściowo zasłaniając ciemnobrązowe oczy.

Ubiera się lekko i praktycznie. Najczęściej nosi wyblakłą oliwkową kurtkę przeciwdeszczową, ciemną bluzę z kapturem oraz znoszone spodnie trekkingowe pełne prowizorycznych napraw. Na nogach ma wysokie buty trekkingowe, które pamiętają jeszcze czasy sprzed upadku świata. Przy pasie nosi solidny nóż survivalowy i niewielką siekierkę. Broń palna to dla niej ostateczność, w kaburze na udzie znajduje się Glock 19 z niewielkim zapasem amunicji, używany wyłącznie wtedy, gdy nie ma już innego wyjścia. Na plecach zawsze spoczywa średniej wielkości plecak zawierający cały jej dobytek.

Budowa ciała

Mierzy 167 centymetrów wzrostu i waży około 56 kilogramów. Jest szczupła, ale delikatnie umięśniona. Nie imponuje siłą, jednak lata pieszych wędrówek, wspinaczki i życia w dziczy wykształciły w niej wytrzymałość, której mogłoby pozazdrościć wielu silniejszych od niej ludzi.

Jej ciało pokrywają liczne drobne blizny, jak i te większe, ale takowych jest znacznie mniej. Największa znajduje się po lewej stronie, nad biodrem. Jest długa i dość gruba.. i raczej nikomu o niej nie mówi.

Wczesne dzieciństwo

Riley wychowała się na obrzeżach Asheville, u stóp Appalachów. Ojciec był strażnikiem parku narodowego, matka prowadziła niewielki sklep z wyposażeniem turystycznym. Od najmłodszych lat znacznie lepiej odnajdywała się wśród drzew niż pomiędzy ludźmi. Ojciec nauczył ją rozpoznawania tropów zwierząt, orientacji w terenie, rozpalania ognia i szacunku do natury. Las szybko stał się jej drugim domem.

Lata szkolne

Nigdy nie należała do osób szczególnie towarzyskich. Nie czuła potrzeby rywalizacji ani zdobywania popularności. Kiedy inni spotykali się po lekcjach, ona znikała na górskich szlakach. Uchodziła za dziwną, ale nigdy się tym nie przejmowała. Była uparta, szczera i miała własne zdanie, którego nie zmieniała tylko po to, żeby komuś się przypodobać.

Edukacja

Po ukończeniu szkoły średniej zdobyła uprawnienia przewodnika terenowego oraz ratownika górskiego. Pracowała przy utrzymaniu szlaków, prowadziła niewielkie grupy turystów i uczestniczyła w akcjach poszukiwawczych zaginionych osób. To właśnie tam nauczyła się zachowywać zimną krew i podejmować decyzje pod presją czasu.

Dorosłe życie przed apokalipsą

Praca była dokładnie tym, czego oczekiwała od życia. Nie marzyła o karierze ani wielkich pieniądzach. Wystarczała jej cisza, góry i możliwość spędzania większości czasu z dala od miast. Ludzi lubiła, ale tylko wtedy, gdy nie było ich zbyt wielu.

Dzień wybuchu

Pierwsze doniesienia o zamieszkach usłyszała przez radio podczas kilkudniowego patrolu w górach. Początkowo uznała je za kolejną medialną sensację. Dopiero po powrocie zobaczyła płonące samochody, porzucone domy i ludzi walczących o każdy litr paliwa. Nie próbowała wracać do miasta. Zabrała najpotrzebniejsze rzeczy i jeszcze tego samego dnia zniknęła w górach.

Po wybuchu

Przez pierwsze dwa miesiące praktycznie nie utrzymywała kontaktu z innymi ocalałymi. Żyła z polowań, rybołówstwa i zapasów pozostawionych w schroniskach turystycznych. Bardzo szybko zrozumiała, że żywi ludzie potrafią być znacznie bardziej niebezpieczni niż szwendacze. Przestała rozpalać ogniska za dnia, unikała dróg i opuszczała każde miejsce, gdy tylko zauważyła ślady czyjejś obecności.

Podróż

Z czasem zwierzyny było coraz mniej, a kolejne grupy szabrowników zaczęły zapuszczać się również w góry. Riley ruszyła na południe, nie mając konkretnego celu. Przemieszczała się pieszo, korzystając z opuszczonych leśniczówek, wież obserwacyjnych i schronisk.

Cel

Nie wierzy już, że świat wróci do dawnego porządku. Szuka miejsca, które pozwoli jej żyć spokojnie, z dala od chaosu i niepotrzebnych konfliktów. Nie potrzebuje wielkiej społeczności. Wystarczy kilka osób, którym będzie mogła zaufać i które nie będą próbowały zmieniać jej na siłę.

Co za to oddasz?

Dla własnej wolności jest gotowa poświęcić niemal wszystko. Potrafi odejść bez słowa, jeśli uzna, że grupa staje się większym zagrożeniem niż świat na zewnątrz. Nigdy jednak nie zostawi kogoś, kto naprawdę nie jest w stanie sam się obronić. Nie odmówi pomocy dziecku ani osobie ciężko rannej, nawet jeśli oznaczałoby to dodatkowe ryzyko.

Pod presją

Im większy chaos wokół, tym bardziej się wycisza. Nie krzyczy, nie panikuje i nie działa impulsywnie. Zatrzymuje się, obserwuje i dopiero wtedy podejmuje decyzję. Wielokrotnie ratowało jej to życie.. ale niekiedy może zajmuje zbyt wiele czasu?

Kompetencje i ich brak

Świetnie odnajduje się w dzikim terenie. Doskonale tropi zwierzęta i ludzi, potrafi znaleźć wodę, zbudować schronienie, rozpalić ogień niemal w każdych warunkach oraz polować przy użyciu łuku i prostych pułapek. Jest bardzo sprawna fizycznie i potrafi poruszać się niemal bezszelestnie.

Nie zna się na mechanice, elektronice ani materiałach wybuchowych. Nie potrafi dowodzić grupą i fatalnie odnajduje się w większych społecznościach. Nie zna się na ludziach i niełatwo jest jej zawierać nowe znajomości, zwłaszcza w obecnych czasach.

Wartość dla ekipy

Jest idealnym zwiadowcą. Pierwsza dostrzeże zagrożenie, znajdzie bezpieczną drogę, wodę lub miejsce na obóz. Potrafi godzinami obserwować teren i wrócić z dokładnym raportem. Nie szuka przywództwa i nie zależy jej na podejmowaniu decyzji za innych. Woli działać w cieniu i po cichu.

Granica

Nigdy świadomie nie skrzywdzi dziecka ani zwierzęcia wyłącznie dla własnej przyjemności. Gardzi ludźmi, którzy wykorzystują słabszych tylko dlatego, że mogą. Uważa, że jeśli człowiek przekroczy tę granicę, nie różni się niczym od potworów, przed którymi wszyscy uciekają.

Sekret

Kilka miesięcy po wybuchu dołączyła do niewielkiej grupy ocalałych. Kiedy odkryła, że jeden z jej towarzyszy został ugryziony i ukrywa to przed resztą, nie powiedziała nikomu. Spakowała plecak i odeszła pod osłoną nocy, zostawiając ich własnemu losowi. Następnego dnia, z bezpiecznej odległości, zobaczyła dym unoszący się nad ich obozem. Nigdy nie wróciła, ale czasami zastanawia się, czy mogła uratować choć część z nich, gdyby została.

Relacje

Brak zawartych relacji z innymi (do uzupełnienia w trakcie gry).