Młoda smarkula, nie da się ukryć. Mierzy około 166 cm i waży nieco powyżej 57 kg. Od zawsze wyróżniała się z lekka urodą względem rówieśników, za sprawą swego amerykańsko-japońskiego pochodzenia. Posiada długie, czarne włosy związane w kuc, które obecnie zostały pomalowane na ciemną zieleń i odpowiadają koloru jej oczu. Jest szczupłą osobą, po której widać upodobanie do ruchu. Ręce, fragment twarzy oraz prawą część brzucha szpecą blizny, głównie po oparzeniach.

Shin była jedynym dzieckiem Akiry i Isabelle Satou. Jej ojciec służył w US Marines w stopniu kapitana. Matka zajmowała się myślistwem oraz pracowała w sklepie z oporządzeniem łowieckim. Tym samym rodzina żyła na przyzwoitym poziomie i jej członkom niczego nie brakowało.
Dziecko uczęszczało do kolejnych szkół w Denver, stosownych do jej wieku. Głównie za sprawą ojcowskiej ręki nie przejawiała przesadnych trudności wychowawczych, choć od czasu do czasu temperament odziedziczony po matuli dawał o sobie znać. Zwykle odbywało się to pod nieobecność głowy rodziny, gdyż wojskowa służba oznaczała w tym przypadku częste wyjazdy na misje zagraniczne. W skali od 1 do 5, panienka Satou uczyła się na mocne 4+.
Przejawiała smykałkę do zagadnień wymagających precyzji i koordynacji wzrokowo-ruchowej. To idealnie wpisywało się w jej pasje, czyli gry komputerowe i strzelectwo. Zwłaszcza to drugie nie powinno dziwić, skoro kontakt z bronią miała odkąd tylko sięga pamięcią, w zakresie stosownym do wieku na danym etapie życia. Na strzelnicach spędziła dziesiątki, jeśli nie setki godzin i przynależała do lokalnego klubu strzeleckiego. W przypadku świata wirtualnego, na strzelankach zarwała nie jedną nockę oraz zajmowała się amatorskim streamingiem swych rozgrywek.

Pół roku przed początkami pandemii uległa poważnemu wypadkowi drogowemu, wskutek którego jej ciało zostało pokryte bliznami, z naciskiem na te po oparzeniach. Efekt zapłonu pojazdu połączonego z desperackim czołganiem się po wszechobecnym szkle i ostrych elementach metalowych, byle ocalić własne życie. To mocno rzutowało na kondycję fizyczną, którą stale nadrabia. Nie było to łatwe, szczególnie gdy leki przeciwbólowe stanowiły marzenie ściętej głowy i każde ćwiczenie bolało czterokrotnie bardziej aniżeli dla przeciętnej, zdrowej osoby. Dziewczyna i tak może uważać się za szczęściarę, ponieważ zapasu pozostałych leków niezbędnych do zabliźnienia się ran wystarczyło akurat na styk.
Pierwsze miesiące zombie apokalipsy Shin spędziła w rodzinnym apartamencie w Denver, do czasu upadku obozu i śmierci rodziców. Ojciec został ugryziony przez trupa i popełnił samobójstwo nim uległ przemianie. Matka udała się na poszukiwanie zapasów, kilka tygodni po odejściu wojska i słuch po niej zaginął. Od tamtego czasu dziewczyna musiała radzić sobie sama, w trudnych warunkach i wśród grasujących po okolicy licznych bandach rabusiów. Szybko poznała czym jest strach, głód, posmak metalu w ustach oraz widok osuwającego się na ziemię, martwego ciała zastrzelonej przez nią samą osoby.
Ceną za adaptację do nowej, nieprzyjaznej rzeczywistości była utrata dziecięcej niewinności i zobojętnienie na wszechobecną przemoc. Zaczęła żyć wedle prostej zasady – zabij albo giń.

W mieście pozostała dopóki te oferowało możliwość pozyskania zapasów niezbędnych do przetrwania. Gdy tych zaczęło brakować, spakowała co mogła i udała się na południe. To nie był jej wymarzony kierunek, lecz szalejący w okolicy pożar nie dał jej innego wyboru. To zmusiło ją do obrania drogi w kierunku Colorado Springs, miasta które kojarzyła za sprawą nauki w tamtejszej szkole z internatem. Początkowo wszystko szło dobrze i dziewczynie udało się wkręcić do grupki rówieśniczej, przebywającej w tejże placówce. Zapasów mieli sporo oraz okolica nie została kompletnie wyczyszczona, co dobrze rokowało na przyszłość. Niestety los miał inne plany i gromadka padła ofiarą napadu, wskutek którego przetrwała tylko Shin. Jak nie kule, to zwabione hałasem trupy dobiły resztę.
Nieoczekiwanym skutkiem tej sytuacji był wojskowy patrol, który nakłonił dziewczynę do pójścia z nimi i dołączenia do ich pomniejszej grupki. Nie aby ta miała lepszy wybór, gdyż większość dobytku została zrabowana. Długo spała z przysłowiowym jednym otwartym okiem, lecz z czasem oswoiła się nieco z nowym towarzystwem. Te niestety, co uchodzi już za smutny schemat jej życia, ponownie zaczęło się kurczyć i obecnie została ze Stanislawem i Evelyn - nawiedzonym naukowcem i jego tonąca w depresji asystentką. Jest to drużyna tak idealna, że Shin sama wzięła sprawy w swoje ręce i w końcu wyruszyła na poszukiwanie zapasów, gdyż tych mieli niewiele.
I jakie było jej zdziwienie, gdy po powrocie zastała całą placówkę wypełnioną potężną jak na obecne warunki grupką ludzi...